De corona lockdown, wat doet het mij?

Inmiddels zijn we 3 weken en een dag verder in ons leven van een ‘intelligente lockdown’. Ik beschouw 16 maart, de dag dat de scholen werden gesloten, voor het gemak dat alles nog een tikkeltje anders werd. Al golden al iets eerder de landelijke maatregelingen tegen COVID-19, natuurlijk. Maar goed, 3 weken later. Hoe gaat het met mij (en hoe gaat het met jullie)? Hoe gaan wij om met deze rare omstandigheden van thuiswerken én les geven. En vooral, wat doet het mentaal met me?

Dankbaar


Laat ik meteen beginnen met de mededeling dat ik me oprecht dankbaar voel. Ik ben gezond, mijn gezin is gezond, mijn dierbaren zijn gezond en dat is iets waar je vooral in deze tijd dankbaar voor mag zijn. Dankbaar klinkt misschien over de top, maar toch is er geen ander woord dat ik passend vind. Mijn dankbaarheid is namelijk groot.

Thuis scholing

Ik zit dus thuis met 2 jonge kinderen, waarvan de oudste naar school gaat. Dit betekent thuisscholing, was de eerste gedachte die bij mij opkwam toen de bevestiging kwam dat scholen gingen sluiten. De gemiddelde Nederlander zou natuurlijk nooit voor ogen hebben gehad om ook maar iets aan thuisscholing te doen, ooit. En dat vraagt om een moment van omschakeling. Dat is voor ons anders. Wij zijn namelijk van plan (wat eigenlijk betekent dat we het ook gaan doen) om weer voor een lange tijd te gaan reizen. Daarmee gaat gepaard dat we ook zelf les moeten geven. Dat we het nu onverwachts in deze omstandigheden eerder moeten doen dan gepland, zagen we als een voordeel. We zijn er dan ook direct die maandag enthousiast mee begonnen.

Thuis werken

Dan heb je nog de kwestie van het thuiswerken. Thuiswerken is voor veel mensen een nieuw fenomeen. Al helemaal als dat opgelegd wordt, uit noodzaak natuurlijk, waardoor je niet eens de tijd hebt gekregen om te wennen. Laat staan dat je materialen er geschikt voor zijn. Ook daar heb ik geluk mee. Ik werk al jaren afwisselend op kantoor en thuis. Behalve dat ik nu helemaal niet meer op kantoor kom, hoef ik niet te wennen aan een nieuwe werksituatie. Meetings doe online, sparren met een collega ook en indien nodig, kijken we mee met elkaars schermen. Elke ochtend bellen we met elkaar in voor de ochtend vergadering en zo hervatten we ons werk, zoals we al gewend waren. Het verschil? Nu lopen er koters thuis rond en kan je je niet volledig concentreren.

Er 100% zijn

Ja, thuiswerken, kinderen opvoeden én ze scholing geven, is nogal wat. En dan heb ik het nog niet eens over het huishouden je eigen relatie (als je in een relatie zit) en je eigen welzijn. Te doen, maar simpelweg niet tegelijk. Je werk leidt er onder en het betekent ook dat je je kinderen niet de aandacht kan geven die ze eigenlijk verdienen. Je doet alles maar half. Mijn zoontje van 5 heeft uitleg nodig met alle school opdrachten, vervolgens heeft mijn dochtertje van 2 andere aandacht nodig, want die is er ook nog. Maar wat een geluk, beiden kinderen vinden de ‘thuisschool’ harstikke leuk en ik merk dat ze met sprongen vooruit zijn gegaan in de ontwikkeling. Ook dochterlief die zo toch dingen mee krijgt en laatst van 1 t/m 18 telde in het Engels. Toch lukt het lukt me om er 100% te zijn voor de kinderen.

Grenzen aangeven

Hoe? Ik heb mijn grenzen aan gegeven op het werk, wetende dat deze situatie weken zal duren. Waar ik dus ook ontzettend dankbaar voor ben? Mijn begripvolle werkgever. De dinsdag is de enige dag dat zowel manlief als ik beiden werken. Omdat onze ouders over de 70 zijn, hebben we voor de veiligheid gekozen en besloten dat ze voorlopig niet oppassen. Manlief werkt in de zorg (ik werk overigens voor een vitaal bedrijf). Zolang de scholen dicht zijn, neem ik de dinsdag vrij. Mijn werkgever biedt calamiteitenverlof aan, zodat ik niet eens gebruik hoef te maken van persoonlijk verlof en ik krijg zo door betaald. Ook moet gezegd worden, dat er veel begrip is vanuit mijn kinderloze collega’s. Die veel meer op hun bord krijgen, omdat ik natuurlijk niet de enige ben die uitvalt. En ja, daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Want ik besef dondersgoed dat ik van geluk mag spreken en dat er meer mensen zijn die het echt moeten combineren dan niet.

Reiservaring

Verder voel ik me in het algemeen goed. Doordat ik vaker maandenlang van huis ben geweest, weet ik hoe het is om mijn vrienden en familie niet te zien en te spreken. En daar kan ik goed mee om gaan, wat dus scheelt in deze situatie. Daarbij moet ik zeggen dat veel van mijn beste vrienden sowieso in het buitenland wonen. Doordat ik met mijn gezin 3 maanden in Nieuw Zeeland heb gereisd, weet ik ook hoe het is om op onszelf aangewezen te zijn nu we kinderen hebben. Hoe pittig het kan zijn om continu 1 op 1 met je kinderen te zijn, zonder afwisseling/hulp van ouders en opvang hebben we dus ruim ervaren. En dat is ons gelukt. Daarbij overnachtten we vaak in kleine(re) kamers en we hadden nauwelijks spullen bij ons. Natuurlijk waren de omstandigheden anders. Natuurlijk hing onze gezondheid er niet van af. Maar in Nieuw Zeeland speelde ons leven vooral af in de natuur en ons hostel. En dát heeft veel raakvlakken met het leven van vandaag. Nu is het zelfs luxer met tv’s, continu wi-fi, speelgoed, een lading aan knutselspul, boeken en eigen slaapkamers. Een vriendin gaf aan dat ze echt twee weken heeft moeten wennen aan de nieuwe situatie. Ze moest het echt een plaats geven en dat begrijp ik volkomen. Door al het reizen heb ik geleerd om heel snel te schakelen en leren om te gaan met de situatie zoals het is. En ik ben blij dat dat mij dus nu heel erg helpt. Ook de kinderen weten hoe het is om te reizen zonder vriendjes te zien. Ze gaan ontzettend goed om met de omstandigheden.

Thuis

We zijn wel een gezin dat er altijd op uit gaat. Elk weekend zijn we (herstel, waren we) op pad. Naar een pretpark, natuurgebied, dierentuin, museum, evenement of historische stad. En ja, natuurlijk vind ik het jammer dat dat nu niet mogelijk is. Ons leven speelt zich nu af, net zoals bij jou, binnenshuis en in de tuin. Om te zorgen dat de kinderen hun energie kwijt kunnen, maken we uitstapjes naar een rustig bosgebied of Nationaal Park de Hoge Veluwe (waar je vrijwel niemand tegen komt en afstand bewaren heel goed is te doen). Of fietsen een rondje in de wijk en gaan uiteraard op Berenjacht. Maar spannender wordt het niet deze lente.

Dag vakanties

Ik heb net onze mei vakantie geannuleerd en ga er ook vanuit dat Canada van de zomer niet door kan gaan. Maar toch hoor je mij niet klagen, zelfs niet als dit door gaat tot na de zomer. Het lange Paasweekend wat er aan komt, voelt nu eigenlijk zoals elk ander weekend. Maar juist omdat ik besef voor welk doel we dit doen, is het uit te houden. Zelfs toen ik hoorde dat het door gaat tot 1 juni of misschien langer. Daarbij realiseer ik dat er ook landen zijn met een complete lockdown. Maar ook gezinnen die nu lijden op afstand, omdat ze niet bij hun zieke dierbaren mogen komen. Mensen die familieleden al hebben moeten begraven. We hebben volle supermarkten tot onze beschikking. En ook personeel van andere winkels zorgen er voor dat we nog steeds dagelijkse voorzieningen én onnodige dingen kunnen kopen. Er zijn mensen die in oorlog leven, voor wie het dagelijkse kost is om binnen 4 muren te blijven. Die niet kunnen kijken naar Netflix, Disney+ of Amazon Prime of zomaar een nieuwe hobby kunnen starten. Ik snap dat mensen het pittig vinden. Als alleenstaanden moet het ook zwaar zijn, als je niemand hebt die even een arm om je heen slaat of gewoon face to face een gesprek met je voert. Je hebt ook alle recht om te balen dat je bruiloft niet door kan gaan zoals je in gedachten hebt. Je mag uitschreeuwen dat je corona je te veel wordt. Maar het is er nu eenmaal en daarom hoop ik dat iedereen het een plek kan geven, want dat maakt het leven zoals het nu is, stukken makkelijker.

Pittig

Tuurlijk zijn er dingen die ik pittig vind. Als ik thuis werk, zijn de kinderen er wel. Ondanks dat manlief ze voor zijn rekening neemt, komen ze ook wel eens mijn thuiswerk ruimte binnen om trots te laten zien wat ze hebben gemaakt/geleerd. Het is dan niet leuk om meerdere keren te moeten uitleggen dat je druk bent. Of dat ze stil moeten zijn, omdat ik in gesprek ben. Ook kan ik precies vertellen wanneer ze hun energie niet kwijt konden, dan gaan ze elkaar irriteren en daardoor mij. En ik ben na een week van werken én scholing geven, best moe. Want het is niet niets wat we doen. Ik ben dan wel thuis, het is zeker geen vakantie periode! En ik heb vriendlief 2 weken niet gezien. Hij heeft last van zijn keel en zoals de regering vraagt, blijft hij thuis. We missen elkaar natuurlijk, maar het is nog te overzien. Moeilijker is het voor de kinderen. Gelukkig is er beeldbellen. Maar, over het algemeen, kan ik om gaan met de hele situatie.

Het gaat goed

Als je me dus vraagt wat de lockdown met me doet, geef ik aan dat ik me staande houd, me best goed voel en me vooral dankbaar voel. De kleine frustratie momenten (dat de kinderen gillend ruzie maken, omdat ze hun energie niet kwijt kunnen) neem ik voor lief. Ik herken ze van onze reizen. Wat natuurlijk heel anders is, is het feit dat corona ook voor stress kan zorgen. Mensen maken zich zorgen. Kan je je baan nog wel behouden? Blijft mijn zaak wel overeind? Hoe gaat het straks met de economie? Ik schrok ook van het bericht dat er nu wereldwijd een stijging is van huiselijk geweld. Ook dat zijn zaken die helaas een gevolg zijn van een lock down. Ik wil je niet laten denken dat je angst of stress onterecht is. Zeker niet. Die gevoelens mag je hebben. Probeer alleen ook dankbaar te zijn voor wat je wél hebt. Want wees je er van bewust dat we waarschijnlijk nog een tijdje in deze omstandigheden zitten. Zo vroeg iemand me of ik me niet druk maak om hoe de wereld er straks uit ziet. Nee, want weet je… het voegt nu niets toe om me druk te maken om iets waar ik nu geen invloed op heb. Juist doordat we deze maatregelingen opvolgen voor de gezondheid van de mensheid en ik weet wat mijn rol daarin is, leef ik 100% in het nu in plaats van wat er over 2 maanden kan gebeuren. Dat zien we dan wel. Daarbij denk ik heel simpel:

De wereld ziet er straks uit zoals het is.

Dan beginnen we met heropbouwen en hopelijk houden we ook vast aan alle mooie initiatieven die er zijn ontstaan.

En jij?
Hoe gaat het met jou?

Comments

comments

21 gedachten over “De corona lockdown, wat doet het mij?

  1. Antoinette schreef:

    Hoi Sheila,

    Fijn dat het goed gaat met jullie. Met ons gaat het ook goed. Kids vermaken zich tot nu toe prima en vinden het heerlijk dat ze niet naar school hoeven. In de ochtenduren doen ze hun schoolwerk. Dat is einde van de ochtend klaar en dan kunnen ze de rest van de dag doen wat ze leuk vinden. We gaan elke dag even naar buiten in de directe omgeving van ons huis en verder is het voor ons ook de tuin of binnen. Onze balletschool biedt livestream dans en pilateslessen aan als vervanging voor de normale lessen, is ook erg fijn om zo nog een beetje in shape te kunnen blijven. Het werk van mijn man en mij is buitenshuis en gaat gewoon door. Een oppasprobleem hebben we niet want we hadden de werktijden altijd al dusdanig afgestemd dat er altijd iemand thuis is voor de kinderen. Gelukkig is de planning op mijn werk heel flexibel en heb ik voorlopig alleen in het weekend nachtdienst en doordeweeks de avonden. Verder hadden we al nooit een groot sociaal netwerk dus is het voor ons niet een heel erg grote verandering dat we nu op elkaar aangewezen zijn. Ik vind het alleen jammer dat we nu voorlopig niet naar mijn ouders kunnen. Ze lopen al tegen de 80 en mn moeder heeft hartfalen dus no way dat we daar nu heen gaan. We videobellen nu wel regelmatig maar het is toch anders. Ook wordt ik eind april 50 en zijn mijn man en ik in mei 12,5 jaar getrouwd, dat doet ook wel een beetje pijn dat ik deze mijlpalen niet kan vieren met mijn ouders zusjes en vrienden. Maar gezondheid is het belangrijkste en anders desnoods maar op mijn 51e en 13,5 jaar huwelijk groot feest, dat wordt je óók maar 1 keer toch?
    Hou jullie haaks en blijf gezond! X

    • Sheila schreef:

      Wat leuk om een uitgebreide reactie te lezen!

      Tof dat de balletschool alternatieven biedt. Dat wordt toch lastiger met zwemles 😉

      Dat van je ouders herken ik wel, hoor. Ik zit te denken om even langs te rijden voor Pasen en vanuit de voortuin gedag te zeggen. Kunnen zij achter het raam blijven en dan kunnen we kaartjes door de bus doen. Ze hebben het er wel moeilijk mee. Bij mijn schoonouders is dat geen optie. Die vinden dat echt te moeilijk en gaan waarschijnlijk huilen. Plus het gaat slecht met de gezondheid van mijn schoonvader. Dus dan wil je sowieso uit de buurt blijven.

      Dat van de mijlpalen herken ik. Dochterlief wordt zo 3 en ik zou mijn 40e verjaardag vieren. Toen ik 40 werd, werd net dochterlief 2 weken eerder 1. Dus ik vond beide mijlpalen teveel van het goede. Het jaar daarop waren we nog aan het settelen van Nieuw Zeeland. Dus was manlief een feestje voor mij aan het organiseren om het dit jaar (verlaat) te vieren in mei. Dat wordt hem dus niet 🙁

      In december waren wij 12,5 jaar getrouwd en dat hebben we gewoon samen gevierd met een weekendje weg. Financieel zat het er toch niet in om een feestje te geven. Dus het zijn vergelijkbare dingen, die wij zelf dus ook gaan verschuiven :). Je 40e vieren op je 43e ofzo kan ook toch 😉

  2. Jenn schreef:

    Mooie uitgebreide post, en mooi om te lezen dat je ook vooral focust op het positieve 🙂 Hier gaat het ook goed, maar dat had je al gelezen. Tuurlijk mis ik dingen en baal ik ervan dat er steeds meer leuks uit mijn agenda wordt geschrapt, maar het is niet anders. En ik kan me wel druk maken, maar dat schiet ook niet op want het zal toch niet veranderen, ik kan m’n energie wel beter gebruiken.

    • Sheila schreef:

      Precies. Ik maak me alleen ongerust over mensen die vinden dat het te lang duurt en zich niet meer aan de geldende regels gaan houden. Maar als de regering er bovenop blijft zitten, moet het goed komen. Een complete lockdown wil je ook vermijden, want even naar buiten voor een rondje fietsen is natuurlijk ook wel fijn. Voor de rest stel ik me er gewoon op in dat dit heel lang gaat duren. Het is wat het is.

  3. Mrs. T. schreef:

    Hoe het hier vergaat? Wat het gezin betreft eigenlijk heel goed. Onze kinderen zijn natuurlijk al ouder, dus ze doen heel veel zelfstandig. Verder zijn ze redelijk fanatiek aan het skeeleren geslagen en wandelen ze veel. Morgen is de thuisquarantaine van manlief klaar. Die heeft dan vanaf 15 maart geduurd. Echt heel raar om in je huis die afstand te hebben, hem niet te kunnen knuffelen toen hij verdrietig was. Dat mijn schoonvader is overleden is hartstikke verdrietig, maar hij was bijna 97 en heeft een goed leven gehad. we calculeerden eigenlijk al jaren in dat hij zou gaan sterven. Ooit. Onder deze omstandigheden is natuurlijk wat het extra lastig maakt.
    Verder gaan er hier heel veel mensen dood. We wonen in het epicentrum en alleen als in ons dorp zijn 7 mensen gestorven inmiddels. Vandaag nog een man van 76 en een man die we alle vier heel goed kennen en op wie we gek waren. Er zijn veel zieken, ook leeftijdsgenoten/vrienden van ons, dus pfffft.

    Net als jou hoop ik dat deze hele ellende uiteindelijk toch nog wat goeds oplevert.

    • Sheila schreef:

      Ja, dat scheelt natuurlijk ook. Collega’s van mij kunnen met oudere kinderen het thuiswerken dan nog wel combineren. Dat gaat hier echt niet. Dan zou ik in gesprek zijn met een klant en dan komt mijn zoontje trots zijn opdrachtjes hakwoorden laten zien én een tekening van Pokémon. En dan breekt mijn hart dat ik moet zeggen dat ik geen tijd heb, naast het feit dat mijn gesprek wordt verstoord met de klant. Je snapt me wel.

      Oh wat fijn dat je je man weer mag vast houden. Dat lijkt me ook zo onwerkelijk en eenzaam. Zelfs als je dus niet alleen in huis bent. Ik kan me voorstellen dat dat ontzettend surrealistisch was. En van je schoonvader is ook heel erg verdrietig. Wat je zegt, onder deze omstandigheden maakt het er niet makkelijker op. Alsnog gecondoleerd. Ik denk dat er nog steeds mensen zijn die niet beseffen dat corona ons allemaal raakt. Dat het ergens niet gebeurt in het dorp waar jij woont, geeft je geen vrijbrief om dan maar lekker gezellig op elkaar een uitje te maken. Ik hoop dat we ons hier goed door heen slaan als land en blijf me concentreren op de mooie dingen.

  4. Zo simpel is dan geluk schreef:

    Fijn om te lezen dat jullie je goed staande weten te houden.
    Zelf ben ik door het virus getroffen, maar gelukkig met milde klachten, dus ik hoop over een paar dagen weer klachtenvrij te zijn. Mijn vader met MS heeft het echter ook te pakken, dus dat is een grotere zorg. Hij is een stuk zieker, het is per dag bekijken hoe het gaat.

  5. Lilian schreef:

    Mooi dat het zo goed gaat en dat je er zo positief naar kijkt. Ik las vandaag ergens de quote (in het Engels) ‘Het is niet zo dat we VAST zitten thuis, we zitten VEILIG thuis. En zo is het.

    Bij ons gaat het op zich wel goed, we werken altijd thuis, dus hebben allebei onze eigen werkkamer en dochterlief vermaakt zich eigenlijk behoorlijk goed. Alleen mis ik ook de uitstapjes en m’n vrijwilligerswerk en gesprekjes op het schoolplein en heb ik nog wat moeite om balans te vinden qua tijd en aandacht. Maar daar probeer ik me niet te druk om te maken, want anders heb ik een probleem extra (het drukmaken) 😉

    • Sheila schreef:

      Inderdaad, dat beseffen veel mensen toch nog niet. En dat is eigenlijk heel vreemd. Zoals je vast ook wel hebt gezien, circuleert ook de tekst:

      “You grandparents were asked to war. You’re being called to sit on a couch. You can do this.”

      Shame on you, denk ik dan bij mensen, die dus klagen dat ze het zo slecht getroffen hebben en dat hun vrijheid wordt ontnomen. En het zo nog ongepaster zijn om dat te zeggen op 4 mei, zodra we vanuit binnenshuis herdenken.

      En tuurlijk kost het even tijd om de nieuwe balans te vinden! Maar.. je hebt er alle tijd voor. Voorlopig gaan we nergens heen;)

  6. Shirley schreef:

    Fijn om te lezen dat het goed met jullie gaat en dat je je focust op de positieve kanten. Mooi om te zien ook hoe flexibel mensen kunnen zijn en zich snel aanpassen naar een nieuwe situatie. Bij mij lukt het ook goed om te focussen op de positieve zaken. Ik ben best graag thuis en de reistijd (3 uur per dag :’)) naar mijn werk mis ik absoluut niet. Natuurlijk is het jammer dat alle leuke dingen buitenhuis wegvallen, maar ik ben tegelijkertijd extra dankbaar voor alles wat ik nog heb. Ik zit wat dat betreft in een luxe situatie: ik heb nog werk, mag af en toe naar buiten, heb een fijne en veilige thuissituatie… Ik vind het wel een gek idee dat de grens tussen BE en NL nu dicht is (maar daar heeft mijn moeder gevoelsmatig meer last van dan ik).

    • Sheila schreef:

      Oh, wat veel tijd heb je dan ineens over op een dag! Als je nu dus geen reistijd hebt. Heerlijk moet dat ook zijn. En ja, alles wat je noemt kan je nu als toppunt van luxe beschouwen. Zo zie ik dat ook. Het is ook wel goed dat een landgrens dicht is. Dát had ik nooit mogen indenken. Dat we dat als land zouden mogen meemaken. Gelukkig puur om een virus buiten de deur te houden, dan omdat we in oorlogsgebied zitten. Ik snap je moeder wel. Ik heb dat met Duitsland. De grenzen zijn niet geheel dicht. maar ik ben wel gewend om daar regelmatig boodschappen te doen of te tanken. Maar goed, totaal niet belangrijk. Dat kan ook hier natuurlijk, alleen net iets duurder.

  7. Janneke schreef:

    Fijn om te lezen dat het goed gaat met jullie en dat jullie je ondanks de beperkingen en ongemakken goed redden!

    Voor mij als alleenstaande zuster zonder kinderen is het iets minder ingewikkeld: mijn leven bestaat nu uit veel werken, mijn dagelijkse wandelingetjes en verder thuis zijn. Wel mis ik mijn koor, orkest en band… het samen muziek maken geeft mij energie en juist nu mijn werk erg intensief is (door zowel de maatregelen – totale lockdown – als meerdere positief geteste cliënten en collega’s) is energie wel welkom. Die haal ik nu dan maar uit wandelen en uit de tuin.

    En ik mis mijn ouders, zus, zwager en vooral mijn neefje van 4. Die zie ik op mijn eigen verzoek niet zo lang ik op mijn werk beschermd en onbeschermd met het virus in aanraking kom.

    Sterkte met het organiseren van jullie leven nu en het toch zo veel mogelijk ervan genieten. Fijne paasdagen, blijf gezond!

    • Sheila schreef:

      Wat leuk om weer eens wat van je te horen (lezen)! Ik hoor dat er ook veel online muziek wordt gemaakt, samen. Is dat een optie voor je? Misschien om juist zelf iets te organiseren? Lijkt me best een mooie stap, eigenlijk. Kan me goed voorstellen dat je niet de enige bent die dat mist.

      Het is ook pittig om je familie niet te zien. Ik snap je keuze helemaal. Een vriendin van me is zwanger. Ze is zelf op kraamvisite geweest bij iemand anders (binnen). Maar ik was van plan om dat echt niet te doen, als ze straks bevalt. Ik vind het risico veel te groot voor een pas geboren baby. Ik bedoel, die wil je al niet met een normale griep in aanraking brengen, zo kwetsbaar als ze zijn. Laat staan dit.

      • Janneke schreef:

        Online muziek maken klinkt mooi, maar is helaas wat anders dan samen muziek maken. Ik heb inderdaad wel meegedaan aan initiatieven waarbij ieder zijn partij inspeelt en hier een video van wordt gemaakt, heel leuk om te doen, maar de chemie van de interactie ontbreekt. Door vertraging in de verbinding is het praktisch onmogelijk om samen te spelen, helaas.

        O en zelf dingen organiseren is nu even niet aan mij besteed, de meeste tijd en energie gaat nu echt in mijn werk zitten. Niet erg hoor, dat wordt wel een keer weer anders.

        Heel begrijpelijk dat je niet op kraamvisite zult gaan! Gelukkig zijn er alternatieven zoals (k)raamvisite en beeldbellen. Minder leuk maar wel zo veilig!

  8. Saskia schreef:

    Fijn om te lezen dat het goed gaat ondanks alles <3
    Hier ook, hoewel we beide aan het werk gewoon zijn. Heel vreemd, alles gaat een soort van door en toch staat de wereld stil.

    Ik ben wel blij dat op mijn werk ouders zich nu aan de maatregelen houden en hun kind niet verkouden/hoestend brengen. De eerste weken gebeurde dit wel. Een heel dubbel gevoel, aangezien ik dan meer risico loop en ook gewoon een gezin thuis heb. Ook werk ik nu 3 dagen op locatie, 1 dag thuis. Eventjes wennen. Ben benieuwd hoe alles zich gaat ontwikkelen. Stay safe!

    • Sheila schreef:

      Oh fijn om te horen! In die eerste week twijfelden we nog om onze dochter te brengen. Ze had echt een ienie mienie snotneusje gehad toen ze wakker werd, maar ze had nergens meer last van. We wilden haar niet brengen om gehoor te geven aan de oproep van de overheid. Maar ze was helemaal in tranen, omdat ze zo graag wilden gaan. En omdat ze niet echt verkouden was, toch besloten om te overleggen of ze mocht komen. Bij de opvang ving een begeleider iedereen op bij de ingang ter controle en ze zei lachend dat ze echt voldeed aan de voorwaarden en mocht komen. Maar ze zei ook dat ze die ochtend alleen al 3 mensen naar huis had gestuurd met hun kindje. Dat laatste begrijp ik dan niet. Wij twijfelden, terwijl het niet nodig was. Hoe kan je dan gewoon toch je kind brengen als het wel een snotneus had?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *