Gaat het mij nou echt makkelijk af?

Ondanks dat 2019 voor mij nou niet bepaald als een goed jaar de geschiedenis boeken in is gegaan, noem ik mezelf toch een gelukkig mens. Ik ben zo’n glas-half-vol type en als ik eens de tijd neem voor een moment van zelf reflectie, beschouw ik mezelf dus als een gelukkig mens. Dat betekent niet dat ik altijd vrolijk ben of dat er geen pittige dingen op mijn pad komen. Toch kreeg ik laatst wederom de opmerking ‘maar heb je nou nooit te maken met tegenslagen? Want bij jou lijkt alles wel heel makkelijk te gaan.’

Tegenslagen

Natuurlijk heb ook ik te maken met tegenslagen en uitdagingen. De ene tegenslag is van grote omvang, de andere is te overzien. Maar net zoals bij iedereen, komen ze heus op mijn pad. Toch is dat blijkbaar niet aan mij te zien. Een kennis vroeg wellicht daarom af of ik nou echt zo vrolijk ben of dat het gewoon líjkt alsof het me allemaal makkelijk af gaat. Ze gunde me alle leuke momenten die ze voorbij zag komen op facebook en vond mijn artikelen interessant. Maar ze had het idee dat ik nooit te maken had met tegenslag, waardoor we geen raakvlakken zouden hebben. Niets is minder waar. Maar als ik net zoals ieder ander te maken heb met tegenslagen, wat maakt dan het verschil?

Appels met peren

Het punt is, iedereen gaat anders om met tegenslagen. Of sterker nog… met het leven. En daarom is jouw eigen situatie vergelijken met een ander, het zelfde als het appels en peren verhaal. Iedereen heeft nu eenmaal een ander incasseringsvermogen. En dat wordt gevormd door je persoonlijkheid, je levenservaring en je persoonlijke omstandigheden. Overigens, er is geen goed en fout in het omgaan met tegenslagen. Laat ik daar duidelijk over zijn. Het is zo persoonsgebonden en de manier hoe ik het doe, is geen leidraad voor de ander.

Het komt goed

Zo moesten wij op onze afdeling een paar jaar geleden opnieuw solliciteren op onze functies. Dit zorgde voor spanning en zenuwen op mijn afdeling, want je baan hing er tenslotte van af. En daarmee het feit of je je rekeningen wel kon betalen. Ik zelf had geen last van stress, waarop een collega de conclusie trok dat de baan niet zo belangrijk was voor me en er minder van afhing voor mij, vergeleken met hem. Nee zeker niet, zei ik. Ook ik heb inkomsten nodig en ook ik heb een hypotheek te betalen. En ik vond mijn werk leuk en wilde zeker blijven. Alleen had ik er vertrouwen in dat het goed zou komen. Ik ben goed in sollicitatie gesprekken en heb een goede zelfreflectie heb, waardoor ik mezelf goed kan presenteren en dus mijn baan zou behouden. En als ik mijn baan toch niet zou behouden, wist ik dat ik genoeg kwaliteiten had en flexibel genoeg ben om te kunnen schakelen om ergens anders aan de slag te kunnen. Nieuwe kansen, nieuwe rondes en mij kennende zal ik snel kunnen aanpassen en me daar op mijn gemak voelen. Hoe dan ook, was mijn conclusie, kwam het goed. En met die gedachte, kon ik best ontspannend te werk gaan in een turbulente periode (ik werk er overigens nog steeds).

Doet het er toe?

Ik ben gewoon iemand die er vertrouwen in heeft dat dingen goed komen. Is het niet op de manier waarop ik gehoopt had, dan via een andere manier. Daarbij heb ik door het vele reizen en heftige gebeurtenissen (het overlijden van mijn zus, bijvoorbeeld) geleerd om flexibel te zijn en dat veel dingen er echt niet aan toe doen. Het kan dingen snel in perspectief zetten. Een baan verliezen is absoluut niet het einde van de wereld. Terwijl een ander dit als één van de grootste tegenslagen in het leven vindt. Anderen die iets vinden van hoe ik mijn kinderen opvoed, vind ik totaal onbelangrijk. Terwijl er ook ouders zijn die de druk voelen om het telkens goed te moeten doen. Voor mij geldt, als dingen er niet dusdanig aan toe doen, maak ik me er niet druk om. Vergis je trouwens niet en denk niet dat iets me niet raakt of me niets doet. Nee, ik ben juist een gevoelig persoon. Maar ik weet te onderscheiden wat wél of niet belangrijk is om me er druk om te maken.

Ik creëer mijn eigen geluk

Zelfs als een tegenslag me wel te zwaar wordt (en dat gebeurt niet vaak), weet ik dat ik er (op termijn) uit kom en mezelf wel red. Mensen zeggen wel eens dat ik makkelijk praten heb met de mannen in mijn leven. Misschien, maar ik kan oprecht zeggen dat ik het óók in mijn eentje red. Ik weet hoe ik voor mezelf moet zorgen. Ik heb dat ook lang genoeg gedaan en er veel van geleerd. Ik weet nu ook dat ik niet iemand ben die in een slachtoffer rol kruipt. Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen geluk, dus creëer ik dat geluk.

Nee en ja

Gaat het bij mij dus allemaal makkelijk? ‘Nee’, omdat ook ik met tegenslagen te maken heb en ik er ook mee moet dealen. Alleen kan ik dat in het algemeen goed, waardoor het antwoord tegelijkertijd ook ‘ja’ is. En dus kom je uit op een artikel, waarin ik geen duidelijk antwoord kan geven op de vraag of het bij mij nou echt zo makkelijk af gaat. Mijn conclusie, dat hangt helemaal af vanuit welk perspectief je het bekijk.

Comments

comments

16 gedachten over “Gaat het mij nou echt makkelijk af?

  1. Lilian Visser schreef:

    Ik snap heel goed wat je bedoelt en ik heb dit voor een deel ook wel. Ik heb alleen soms fases dat het allemaal net wat harder trekken is. En soms ben ik bang dat ik heel zwak ben, omdat ik eigenlijk niks heb meegemaakt en dan realiseer ik me dat ik eigenlijk behoorlijk veel heb meegemaakt, maar dat ik er – net als jij – best goed mee om kan gaan. Ik voel me ook niet snel slachtoffer.

    Maar ik kan me ook wel voorstellen dat het voor mensen die er meer moeite mee hebben soms frustrerend kan zijn. Alsof zij het niet ‘goed’ doen. En ik weet dat het voor een deel ook gewoon afhangt van geluk en genen. Maar denk dat positiviteit, pro-actief zijn en dankbaarheid je een heel eind op weg helpen.

    • Sheila schreef:

      Ik denk altijd, er is geen wedstrijd in hoeveel iemand heeft meegemaakt. Of dat, doordat je weinig hebt meegemaakt, je kan vinden dat je nog geen recht van spreken hebt of ervaren bent. Wat is veel? En ook wat dat betreft, de één vindt 2 tegenslagen in het leven veel (een baan verliezen en een scheiding). Terwijl een ander dit juist kan benoemen als hetzelfde wat hem is overkomen. En weer een ander vindt iets veel als er wordt gepraat over minstens 10 tegenslagen. Het is zo persoonlijk en daardoor ook zo nietszeggend. En de één haalt er lessen uit en dat heet levenservaring. En de ander legt het naast zich neer. Best een fascinerend onderwerp eigenlijk, hè.

      Ik kan me voorstellen dat er ook mensen zijn die frustratie ervaren. Het werkt ook dubbel op, denk ik. Je bent dan gefrustreerd en probeer er dan maar een wending aan te geven. Dat lukt dan moeilijk en dat zorgt weer voor andere frustratie lijkt me.

  2. Mrs. T. schreef:

    Mooie blog. Hier gaat ook niet altijd alles gemakkelijk. Maar loslaten helpt veel bij hoe gemakkelijk of hoe moeilijk je het hebt. Ik moet zeggen dat loslaten me steeds gemakkelijker afgaat naarmate ik ouderder word.

    • Sheila schreef:

      Dankjewel! En ja, dat wat je zegt dat loslaten steeds makkelijker wordt naarmate je ouder wordt, herken ik wel. Je gaat dan gewoon andere prioriteiten stellen en hebt ook meer levenservaring gekregen. Dat draagt wel bij.

  3. Sanne schreef:

    Ik denk dat die kennis gewoon heel snel oordeelde. Het leven bestaat nu eenmaal uit ups en downs. Of het je gemakkelijk af gaat, hangt er gewoon vanaf hoe je er mee omgaat. en je doet dat heel goed. leuk dat je terug blogt.

  4. Villasappho schreef:

    Iedereen gaat anders om met tegenslagen en iedereen is anders. Ik kan dingen langer vasthouden ook als het negatief is en heb helaas de neiging dingen te onthouden die ik beter kan vergeten. Ik zou dus zeker niet zo makkelijk over dat werk zijn, ook omdat ik opnieuw solliciteren voor een baan die ik al doe en heb ronduit belachelijk vind. Het is gewoon een andere manier van iemand eruit werken en minder mensen hetzelfde werk te laten doen.

    • Sheila schreef:

      Het is sowieso naar dat je opnieuw moet solliciteren. In ons geval was het ook omdat de functie teveel veranderde, waardoor opnieuw solliciteren nodig was. Maar dat heeft zeker als gevolg dat niet iedereen door is gekomen en dat is altijd naar. Maar geheel hetzelfde werk is het dus niet. Alleen het erge was wel dat je in rondes zat. Dus eerst konden de mensen solliciteren met een vast contract. Vanuit daar werd gekeken hoeveel vacatures nog over waren en toen mochten de mensen solliciteren met een bepaalde tijdscontract. En als er dan nog wat was, de uitzendkrachten. Dat vond ik wel naar. Dan had je gewoon kans dat je helemaal niet aan solliciteren toe kwam, terwijl je wel geschikt was voor de job.

  5. Rachel Kromdijk schreef:

    Wat een sterke titels heb je in dit artikel verwerkt! iedereen gaat anders om met tegenslagen, ik ben een emotioneel kipje dus ik trek mezelf enorm veel aan. Vanavond moet ik gaan condoleren bij een oud klasgenoot en mocht maar 26 jaar worden. Ze waren nog maar kort getrouwd, zijn opa en oma hadden nog niet eens het fotoboek bekeken.. te triest voor woorden. Ik ben er ook al de hele week naar van en kijk als een blok tegen vanavond op. Als ik dit hoor dan denk ik, wat mijn tegenslagen ook zijn.. ik leef nog en ik maak er wat van. Hoeveel pijn ik soms ook heb of hoe naar ik mezelf soms ook voel. We moeten proberen alles uit het leven te halen.

    • Sheila schreef:

      Dankjewel! Leuk om ook complimenten te krijgen over de titel. Is toch altijd wel een uitdaging, vind ik. Een pakkende titel vinden.

      En oh, wat heftig! Ik kan me heel goed voorstellen dat je overstuur was, hoor. Ik hoop dat je de avond toch nog redelijk bent doorgekomen. En het zet alles in perspectief hè. Want als je gaat nadenken wat er nou écht aan toe doet, is dat je gezondheid.

  6. Zo simpel is dan geluk schreef:

    Volgens mij krijgt iedereen inderdaad met tegenslag te maken in zijn leven en daar gaat ieder op zijn eigen manier mee om. Fijn dat jij voor jezelf een manier hebt gevonden om daar goed mee om te gaan. Zelf kan ik dat inmiddels ook wel aardig goed. 🙂 Maar dat betekent absoluut niet dat het allemaal makkelijk gaat nee.

    • Sheila schreef:

      Inderdaad. Iedereen gaat er ook anders mee om. En daarom vind ik het nooit zo passend om dingen te zeggen (of te horen) als: “Weet je wat jij moet doen?” Je kan niet invullen wat een ander zou moeten doen. Omdat wat voor jou werkt, niet voor een ander hoeft te gelden. En vaak is het ook gewoon ondervinden.

  7. Saskia schreef:

    Wauw. Dit is dus ZO herkenbaar. Ik krijg dit ook vaak te horen, hoewel ik het ook een kwestie vind van hoe je ermee omgaat. Ik zie tegenslagen als iets om uit te leren. Alles komt omdat het eenmaal komt. Mijn moeder zij altijd (tot vervelends toe) Alles gebeurd met een reden. En potverdikkie ze heeft gelijk.

    Klein voorbeeldje: collega’s van mij snapte niet na een afwijzing voor de PO (peuterspeelzaal vacature) dat ik blij was voor mijn andere collega en niet teleurgesteld was. Tuurlijk was ik teleurgesteld maar dacht ach, heeft zo moeten zijn en door. Om 2 weken later te horen dat er een vacature was bij de VE peuterspeelzaal, waar ik liever zou werken. Uiteindelijk ben ik het geworden en heb er 3.5 jaar met plezier gewerkt. Het leven loopt hoe het loopt denk ik dan.

    • Sheila schreef:

      Haha, ik geloof daar ook echt in, wat je moeder zegt. Als ik die baan niet zou krijgen, denk ik ook echt dat er blijkbaar iets anders voor me klaar ligt. Alles biedt nieuwe kansen en daar kunnen hele mooie dingen uit komen. Mooi dat jij dat ook zo hebt ervaren!

  8. Louise schreef:

    Tja… mensen zetten hun mindere momenten doorgaans ook niet op Facebook 😉 Dus als dat je graadmeter is, dan heeft niemand last van tegenslagen.

    Ik leef soms teveel in het ‘nu’. Laatst stond ik te kletsen met de kersverse echtgenoot van mijn vriendin en die zei op een gegeven moment: “Als jij ooit gaat trouwen, begin dan maar vast met sparen hoor!” En ik knikte. “Ja, dat wil ik graag geloven.” Mijn vriendin, die erbij stond, rolde haar ogen. “Stelletje sufferds… Louise, je weet dit al, je bent getrouwd geweest! Met groot feest!” Was ik dat dus gewoon ‘even’ vergeten :’). Ik moet mezelf soms juist meer naar het verleden halen, misschien iets minder makkelijk loslaten, iets nostalgischer zijn. Anders ben ik bang dat ik mijn leven ga leiden zoals een ongeleid projectiel, zonder enig verantwoordelijkheidsgevoel en zonder te leren van het verleden. Zoals jij ermee omgaat en het beschrijft, dat vind ik wel een hele mooie balans om na te streven: bewust zijn van de huidige situatie en niet je hoofd in het zand steken, en tegelijkertijd ervoor kiezen om optimistisch ingesteld te kijken naar de (onbekende) toekomst 🙂

    • Sheila schreef:

      Dat ook natuurlijk. Daarom is het gewoon appels met peren vergelijken als je echt denkt dat iemands leven er perfect uit ziet als je een gelikte instagram influencer volgt (vergeleken met die van jou). En daardoor waardeer je wellicht niet eens wat je hebt.

      Maar in mijn geval, ben ik ook elk weekend op pad en ondernemen we iets. En ben ik erg positief ingesteld. En als ik dus niet zo veel dingen als een tegenslag ervaar, valt er ook weinig over te posten 🙂 Ik kan me best voorstellen dat mensen dan denken: ach, die heeft het altijd leuk. Ergens ervaar ik het vrijwel altijd zo. Maar dat is ook weer zo nietszeggend voor een ander en dan kom je dus weer uit op dit artikel. Bij heel veel dingen denk ik, daar kan ik een artikel over schrijven. Maar ja, dan is het weer weekend, ga ik dus liever op pad en blog ik weer minder dan dat ik me voorgenomen had 🙂

      Anyways, terug naar jouw reactie. Het kan natuurlijk ook erg bevrijdend zijn om veel in het ‘nu’ te leven. Dat maakt dat je ook makkelijk een nieuwe start kan maken en tweede kansen krijgt. Maar tweede kansen zijn ook weer waardevoll(er), denk ik, als je beseft dat het tweede kansen zijn. Anders doen ze hun naam ook niet eer aan. Je moet het niet, maar leren van je eigen ervaringen (geen fouten, hè, daar schreef ik ook eens een artikel over) is ook zo waardevol. Mits je ze als waardevol kan zien. Als dat niet zo is, kan je weer net zo goed je kop in het zand steken of het wiel opnieuw uitvinden. En weet je, dat maakt ook niet uit. Want iedereen doet het toch lekker anders en er is niets goeds of fout. Maar je leven in balans hebben, en hoe verschilt weer voor iedereen, kan ik iedereen aanraden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *