Tag: 10 x ontzwangeren

(c) Marleen Sahetapy

Wist je dat je niet meteen de oude bent nadat je bent bevallen? Vroeger dacht ik dat, wist ik veel. Baby eruit, jij weer terug naar je oude jij. Wat naïef! Je lichaam zit nog vol met hormonen en die zijn nog lang niet weg als je jouw kindje op de wereld hebt gezet. Je lichaam (en geest) hebben wederom (ongeveer) 9 maanden nodig om alles een plek te geven, zich aan te passen en terug te komen op een meer herkenbare jij als voor de bevalling. Ontzwangeren dus en dat ervaart iedere moeder anders.

Omdat ik nu dus in mijn periode van ontzwangeren zit, heb ik de tag ‘Ontzwangeren’ bedacht. Ik deel vandaag hoe ik het ontzwangeren ervaar en wat er allemaal door me heen gaat.

10 x ontzwangeren

Hoe lang geleden is het dat je kindje is geboren?
Mijn dochtertje is nu 11 weken + 2 dagen oud. Mijn eerste keer ontzwangeren deed ik na de geboorte van mijn zoontje in november 2014.

Is jouw kraamweek gelopen zoals je had gehoopt/verwacht?
De kraamperiode is erg prettig verlopen. Deze keer wist ik beter wat ik wel/niet wilde van de kraamhulp en dat heb ik ook duidelijk kunnen maken. Hierdoor voldeed de hulp ook beter aan mijn verwachtingen. Ik wilde vooral een verwenweek voor mezelf met daarbij ook aandacht voor de rest van mijn gezin. Dat deed de kraamhulp perfect. Ze bracht me ontbijt op bed, hielp me met het aanleggen van de kleine, deed huishoudelijke klusjes, maakte lunch voor ons allemaal en kookte ook ons avondeten. Ik vond het zo fijn. En omdat onze dochter zo rustig en ontspannen was en wij nog veel dingen herinnerden van de eerste keer, had ze ook die tijd voor ons. Ik heb deze keer ook geen last gehad van kraamtranen, wat ik bij de eerste keer wel had.

Waar heb je op dit moment behoefte aan?
Doordat mijn man ook 3 dagen werkt, is er genoeg tijd om samen ook leuke dingen te ondernemen. Mijn week krijgt daardoor altijd een leuke onderbreking. Hierdoor hebben we de tijd om dingen als gezin te ondernemen, maar ook is er tijd voor mezelf. Ik ga dan naar mijn vriend of ik spreek af met vrienden (ook zonder kinderen).  De belangrijkste behoeftes zijn vervuld: gezinstijd en ME-tijd. Behoefte voor dít moment is daarom een groot woord, maar ik heb wel zin om weer op mijn motor te stappen en samen met mijn man een dag te toeren.

In welk opzicht ben je veranderd nu je moeder bent?
Ik ben natuurlijk al moeder sinds de geboorte van mijn zoontje. Maar het heeft me doen beseffen hoe kostbaar en belangrijk ik ben. Ik bedoel daarmee dat ze me nodig hebben en dat ik daarom extra goed voor mezelf moet zorgen. Ik ben de moeder van 2 kinderen en dat is de grootste verantwoordelijkheid die je kan hebben. Ik vind niet dat ik veel veranderd ben in mijn doen en laten in gedrag. Het is dus meer in mijn wezen als persoon. Dat besef dus. Soms zie ik mezelf ook terug in de spiegel en kan ik niet eens geloven dat ik moeder ben. Ik had nooit een helder beeld voor me dat ik moeder wilde worden. En omdat ik op latere leeftijd bewust voor een zwangerschap ging, heb ik natuurlijk al heel veel jaren gehad zonder kinderen. Dus soms voelt het gewoon onwerkelijk (op een positieve manier).

Wat valt je zwaar in deze periode van ontzwangeren?
Verrassend genoeg weinig. Ik vond het de vorige keer pittiger dat ik tot het besef kwam dat het leven niet meer volledig van mij was. Ik had alles in balans en verdeelde mijn tijd tussen mijn man, mijn vriend, werk en vrienden. Ik moest opnieuw op zoek hoe ik met name genoeg tijd met mijn vriend kon doorbrengen. Uiteindelijk viel alles op z’n plaats. Met die ervaring en het vertrouwen dat dat nu ook gaat gebeuren, ervaar ik de 2e keer moeder worden al heel anders. Veel meer relaxed. Het is ook niet nieuw meer, het komt allemaal goed. Het helpt natuurlijk dat allebei mijn kinderen erg relaxed zijn.

Hoe combineer jij je werk en ouderschap samen en hoe ervaar je dat?
Ik ben nog niet aan het werk. In totaal ben ik bijna 6 maanden vrij. Ik neem straks weer ouderschapsverlof op en ga dan weer 3 dagen werken. De vorige keer kostte het me echt tijd om de balans te vinden in mijn werk, met één dag minder werken. Ik had geen moeite met werken en mijn kind niet zien. Maar meer met mijn werk dat ik leuk vind, in 3 dagen proppen. Dat lukt gewoon niet, dus ik kon niet alles accepteren en moest keuzes maken in projecten en nevenactiviteiten. Andere prioriteiten dus. Dat wennen heeft zeker een half jaar gekost.

Hoe anders ben je nu ten opzichte van je ‘oude ik’?
Net zoals bij mijn 1e ontzwanger periode en beide zwangerschappen, heb ik niet echt last van typische kwaaltjes. Het enige wat ik heb, is dat ik veel emotioneler reageer. Gisteren viel er een schitterende glazen drinkglas stuk. Die kreeg ik voor mijn verjaardag en gebruikte ik elke dag. Ik heb tranen met tuiten gehuild, zo erg vond ik het. Terwijl het ding gewoon te vervangen is. Dat ik zo heftig kan reageren is vooral vervelend voor mijn mannen. En andersom voel ik me soms weer onbegrepen. Maar goed, het is een fase, het is een fase!

Verder voel ik me nog niet ‘normaal’ wat betreft mijn lichaam. Ik ben nog niet terug in mijn oude vorm. Sinds de geboorte weeg ik 4 kilo meer, net zoals de vorige keer. Toen zat ik op 3 maanden op mijn oude gewicht. Ik doe er nu iets langer over, merk ik al. En dat vind ik best vervelend, want mooi vind ik mijn lichaam nu niet. Maar ik kan alleen mezelf de schuld geven. Ik heb deze keer iets meer moeite met mijn discipline. Maar 4 kilo is te overzien natuurlijk. Dus dat komt wel goed.

Hoe gaat het lichamelijk met je?
Ik heb niets te klagen. Ik was erg snel al fit. Wat niet wil zeggen dat ik ineens marathons kan rennen ofzo. Ik moet nog goed aan mijn uithoudingsvermogen werken. Maar sinds een week na de keizersnede ben ik alleen maar hele dagen op pad geweest. De wond is nog wel gevoelig. Het is gezellig als mijn zoontje in ons bed kruipt, minder prettig als hij me dus (per ongeluk) in mijn buik schopt.

Wat is het meest veranderd in je leven sinds de geboorte van je kindje?
Het meest veranderd is dat we niet op het allerlaatste moment kunnen besluiten om een ritje te maken op de motor of om op het laatst uit eten te gaan. Logisch natuurlijk, nu moeten we gelijk voor 2 kinderen oppas regelen. We hebben wel het geluk we vaak zelfs tot op het laatste moment oppas kunnen regelen. Dus er is enigszins ruimte voor een spontane actie voor ons twee, het kost alleen meer geregel. Voor de rest is er verrassend weinig veranderd. Natuurlijk moet je je aanpassen, maar ik doe nog veel dingen zoals voorheen; reizen, er op uit gaan, met vrienden afspreken, etc.

Wat wil je na 9  maanden na de geboorte van  je kind ook gedaan/bereikt hebben?
De vorige keer had ik grotere doelen, zoals mijn auto rijbewijs halen en een contract voor onbepaalde tijd krijgen. Beide punten zijn behaald binnen 9 maanden. Ik wil in ieder geval weer in mijn oude kleding passen. Op dit moment moet ik nog maar 5 kilo (in ieder geval minstens 4). Dus dat moet ruim haalbaar zijn binnen een periode van 9 maanden.

De tag

Leuk als je deze tag wilt overnemen! Dat kan natuurlijk ook als je niet meer in de periode van ontzwangeren zit, maar wilt terugblikken naar die periode. Vergeet je niet mijn naam en link naar mijn blog te vermelden als bedenker van de tag? En voor het gemak, de vragen op een rijtje:

  1. Hoe lang geleden is het dat je kindje is geboren?
  2. Is jouw kraamweek gelopen zoals je had gehoopt/verwacht?
  3. Waar heb je op dit moment behoefte aan?
  4. In welk opzicht ben je veranderd nu je moeder bent?
  5. Wat valt je zwaar in deze periode van ontzwangeren?
  6. Hoe combineer jij je werk en ouderschap samen en hoe ervaar je dat?
  7. Hoe ben je nu ten opzichte van je ‘oude ik’?
  8. Hoe gaat het lichamelijk met je?
  9. Wat is het meest veranderd in je leven sinds de geboorte van je kindje?
  10. Wat wil je na 9  maanden na de geboorte van  je kind ook gedaan/bereikt hebben?

En jij?
Wat heb jij als zwaar ervaren in de periode van ontzwangeren?

Comments

comments

21 gedachten over “Tag: 10 x ontzwangeren

    • Sheila schreef:

      Oh, dat lijkt me zo pittig!!! En met al dat slaaptekort, geen wonder dat je dan extra moe wordt. Moeilijk om een rust moment voor jezelf te vinden, lijkt me.

  1. Michelle schreef:

    Prachtige foto! En hele leuke tag! Misschien neem ik m nog eens over 😉 Vier kilo is goed te overzien, valt ontzettend mee. En zo fijn, 6 maanden vrij!
    Ik heb het ontzwangeren niet echt als zwaar ervaren al waren er wel momenten die echt niet leuk waren; door de hormonen overal jeuk, een huilbaby en het gevoel dat mijn longen op de grond lagen 😉

    • Sheila schreef:

      Dankjewel. En het zou super leuk zijn als je hem overneemt. Ben erg benieuwd hoe anderen het ervaren. Ja, ik ben erg blij met 6 maanden vrij. Anders zou ik a.s. maandag al aan het werk moeten. Daar ben ik nog helemaal niet klaar voor. Ze is nog zo jong!

      Een huilbaby lijkt me zo vermoeiend en uitputtend. En ook moeilijk, omdat je alles wil oplossen voor je kleintje, maar dan niet weet wat er is.

  2. Huismama schreef:

    Leuke tag! Nu ik een jaar verder ben kan ik zeggen dat ik wel ontzwangerd ben. Ik merk ook dat het verliezen van mijn overtollige kilo’s makkelijker begint te gaan.

    • Sheila schreef:

      Oh ja, kraamtranen. Die had ik bij de eerste op de 4e dag in mijn kraamweek. Precies volgens het boekje. Fascinerend hoe het lichaam allemaal in elkaar zit. Bij de tweede heb ik daar weer geen last van gehad. Wel dat ik dus sneller emotioneel ergens op reageer. Naweeën heb ik ook nooit ervaren (gelukkig). Lijkt me totaal niet prettig.

  3. Nicole schreef:

    Ik zit nog in mijn kraamtijd maar zal hierna deze leuke tag overnemen! Zie wel overeenkomsten maar ook zeker wel verschillen.. maar wie weet hoe dat over een paar weken is!

  4. Tineke schreef:

    Ontzwangeren viel mij mee, maar de zorgen die je over je kindje hebt vallen mij wel zwaar. Ik wordt soms wakker van nachtmerries waarbij ik droom dat er iets ergs met mijn zoontje gebeurd. Hoort er helaas ook bij! Maar verder is alles mooier dan ik mij ooit had kunnen voorstellen.
    Liefs

    • Sheila schreef:

      Ja, die verantwoordelijkheid die je dus ineens hebt. Over iemand anders leven! Dat is ook behoorlijk heftig en intens. Die dromen herken ik wel. Maar ik heb ze meer als een visioen ofzo. Dat ik bijvoorbeeld ergens rijd en dan ineens denk: Oh nee, wat als we hier van de brug af rijden door een ongeluk….. Helemaal niet leuk. Maar het hoort inderdaad bij deze periode. Na mijn vorige ontzwanger periode had ik het nauwelijks meer. Gelukkig want bij die rare gedachtes kan ik dus ineens in huilen uitbarsten.

  5. roelina schreef:

    jaa, ik neem hem over hoor! Ik vond dat ontzwangeren namelijk best een dingetje. Ik herken echt wat je zegt over dat moeder zijn en die verantwoordelijkheid die je dan ineens voelt. Het heeft mij in dat opzicht ook erg veel veranderd. het is zo iets bijzonders…? Ik kan er nog dagelijks emo van worden. Dan kijk ik naar mijn kids en denk ik… die zijn van mij… wie had dat gedacht… (ik wilde namelijk pre 30 geen kinderen)

    • Sheila schreef:

      Leuk dat je hem gaat overnemen. Ik ben heel erg benieuwd! En ook leuk om te lezen dat je je herkent in mijn verhaal. Dat van pre 30 geen kinderen had ik dus met pre 33. Praktisch hetzelfde dus. Het is daardoor precies dat: wie had dat gedacht? 🙂

  6. Jana schreef:

    Alhoewel ik de tag niet zelf kan invullen, vind ik het leuk om te lezen hoe jij je post-zwangerschap ervaart; je beschrijft het zo positief en liefdevol (zelfs de momenten dat het wat moeilijker gaat, benader je op die manier). Dat vind ik dus mooi om te lezen 🙂

    • Sheila schreef:

      Dankjewel! Wat leuk om te lezen dat je eruit haalt dat het zo positief en liefdevol is. Alhoewel ik gek ben op mijn kleintjes, merk ik dat ik nooit zo lyrisch over ze praat of schrijft. Althans, als ik dat wel eens vergelijk met andere moeders. Ook moeder offline, hoor. Ik ben daar voor mij gevoel veel nuchterder in. Ik vraag me dan wel eens hoe ik dan over kom als moeder. Ik vind het daarom extra bijzonder en toch ook fijn om te lezen dat ik alsnog liefdevol over kom.

  7. Irene schreef:

    Wat een leuke tag! En wat schrijf je eerlijk over alles. Fijn dat alles zo goed gaat. Ik zou mij ook niet kunnen indenken dat mijn leven niet meer van mij zou zijn. Ik vind kinderen heel leuk, maar daar zou ik echt moeite mee hebben. Maar ik ben dan ook wat jaartjes jonger.

    • Sheila schreef:

      Dankjewel voor je leuke reactie. Ik wil ook altijd gewoon eerlijk vertellen hoe dingen voor me zijn. Niet mooier maken dan dat het is. En als het wel mooi is, dat ook gewoon kunnen delen. Het is inderdaad echt even raar dat je leven niet meer alleen van jou is. Sommige vrouwen zijn geboren moeders. Die voelen al een band met het kindje als het nog in de buik zit. Zo intens had ik dat niet voor mijn gevoel. En ik was dan ook erg benieuwd hoe het zou gaan als ze er waren. Vervolgens ging alles best vanzelfsprekend en viel het op z’n plaats.

  8. Mona schreef:

    Wat een leuke tag! Grappig ook om te lezen hoe het voor iedereen anders is.
    Ik was een uur naar de bevalling wel weer (voor mijn gevoel) compleet mezelf. Geen kraamtranen of helse hormoon buien meer en geen pijn meer overal door die ‘stomme buik’. Ik kon eindelijk weer bewegen haha.

    Maar, het wennen aan de verantwoordelijkheid en het echt gevoelsmatig mama worden heeft heel erg lang geduurd (stiekem niet zo stiekem toch wel een paar jaar dankzij een pre- en daarna postnatale depressie) en de kilo’s waren er ook pas echt na 1,5 jaar af… Dus in die zin ben ik nu pas, ruim 4 jaar na dato… ontzwangerd en echt (gevoelsmatig) mama.

    • Sheila schreef:

      Thanks voor je leuke en eerlijke reactie. Geen kraamtranen is ook erg fijn. Bij Oz was dat echt volgens het boekje. Zo maf. Dag 3 of 4 en BAM… kraamtranen. Ik vond dat zo ontzettend maf! Deze keer dus niet. Kwam ook mede door de fijne kraamhulp, denk ik.

      Lastig lijkt me dat, dat dat wennen een paar jaar heeft geduurd. Ik denk dat het ook lastig is, omdat de maatschappij toch een bepaalde verwachting heeft wat betreft de gevoelens van een moeder. Ik heb tenminste nog niet het idee dat iedereen begrip heeft voor een postnatale depressie en dergelijke. Of het überhaupt erkend, waardoor je je (denk ik) alleen maar nog meer schuldig gaat voelen als moeder. Ik ben dan ook benieuwd naar jouw antwoorden op deze tag. Met name omdat het bij jou dus langer duurde. Thanks for sharing!

      • Mona schreef:

        Nou daar sla je de spijker volledig op de kop. Je kampt al met rare hormonen en een depressie en die wordt alleen maar erger/zwaarder door de opmerkingen en verwachtingen van de maatschappij en je omgeving. Er is dan iets mis met je, je doet het niet goed… dat gevoel.
        Ik zal er eens over nadenken, een blog over die periode of de tag! 🙂 Geen slecht idee, thanks voor de tip!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *