Een ongelukje…. en dan?

Reanimatie kan levens redden. Zoals het leven van mijn broer, bijvoorbeeld, waar ik vorig jaar over schreef. Ook al was ik zwanger, dit was voor mij reden genoeg om een reanimatie cursus te volgen. Ook de herhalingscursus volg ik netjes. Dat betekent dat ik nu (in theorie, want het is altijd afwachten hoe je in de praktijk reageert) onder andere weet wat ik moet doen om een volwassene te reanimeren. Ja, inderdaad… een volwassene.

Maar hoe zit het dan met kinderen? Want hoe verleen je eigenlijk eerste hulp aan kinderen? Ik besefte pas hoe kwetsbaar zo’n kleintje is, toen ik moeder werd. En een (ernstig) ongeluk zit in een klein hoekje. De kans is dus (statistisch gezien) groot, dat mijn kind dat ook eens ging overkomen. Dus hoe zou ik daarmee om gaan? Reden genoeg om me daar eens in te verdiepen.. Lees verder

De nieuwe (omstreden) donorwet

Totaal onverwacht las ik het in het nieuws. De nieuwe orgaandonatie-wet is door de tweede kamer gekomen. Ik zeg het niet vaak, maar hier ontschoot mij een welgemeend: “Eindelijk!”

De nieuwe wet is (blijkbaar) nogal omstreden. 74 stemmen tegen, 75 stemmen voor. Ik snap niet dat er zoveel mensen tegen dit voorstel zijn. Hoe kan dat? Een voorstel waarmee je zeker mensenlevens gaat redden. Al is het er maar 1!

Lees verder

Hoe reanimatie het leven van mijn broer redde

Ik herinner het me nog zo goed. Ik was 15 weken zwanger. Ik lag een boekje te lezen aan het zwembad van een hotel in Sanur, in het noorden van Bali. Even bijkomen van de warmte. Want een maand backpacken tijdens een zwangerschap, vergt nu eenmaal meer energie.

De zon scheen. In de schaduw van een frangipani boom lag ik te lezen. Ik werd omringd door de vele bloemen die uit de boom waren gevallen en had een heerlijk ruikende frangipani bloem in mijn haar (toen nog dreadlocks) gestoken. Rechts van mij een glas met verse watermeloen sap, waar een vrolijk geel rietje uit stak. Vriendlief lag links van mij, verzonken in zijn boek. Mijn telefoon ging af. Een berichtje. Ik besloot meteen te kijken en een seconde later las ik het: “Niet schrikken, maar je broer heeft een hartaanval gehad.”
Lees verder

Hoe jij het verschil kan maken

Al eerder stak ik mijn mening over vluchtelingen niet onder stoelen of banken. Je eigen land verlaten omdat er een oorlog is? Niemand heeft erom gevraagd. Moeten vluchten met je kinderen of zelfs terwijl je zwanger bent? Niemand heeft erom gevraagd.

Maar gelukkig kan je meer doen dan alleen schrijven over hoe erg het wel niet is. Hoe jij het verschil kan maken, vraag je me? Heel eenvoudig en zelfs al kleinschaliger dan je denkt!
Lees verder