Geboorte van mijn dochter: 2 weken later

Het is vandaag exact 2 weken geleden dat ik voor de 2e keer moeder werd via een keizersnede. De kraamhulp is vertrokken, zoonlief raakt steeds meer gewend aan dat andere mensje dat telkens aanwezig is, de borstvoeding komt steeds meer op gang en ik heb nog nooit zoveel roze kleding in huis gehad (allemaal gekregen, welteverstaan).

Tijd voor een update:

Lees verder

Mijn volgende reisbestemming

Zodra er een baby onderweg is, zullen de meeste mensen niet direct ver vooruit denken aan het plannen van de volgender vakantie. Niet heel vreemd natuurlijk, want je bent dan voornamelijk bezig met het hier en nu. Hoe zal het kindje er uit komen te zien? Is het gezond? Wat voor karaktertje zal de kleine hebben? Wat voor invloed gaat een baby nou echt hebben op je leven? En vooral… hoe zal je zijn in je nieuwe rol als moeder/vader?

Maar goed, ik zou Sheila niet zijn als ik me dus niet mee bezig houd met reizen.

Lees verder

De babynaam, we zijn eruit!

We krijgen een meisje. Wow… Een meisje! Ik vind het zo bijzonder dat mijn zoontje een zusje krijgt. En wij naast een zoontje een dochtertje. Ik kan het soms nog steeds niet bevatten. Alhoewel ik mezelf wel als een heuse jongensmama zie, lijkt het me fantastisch om ook een dochter te hebben. Dus.. wow, we krijgen een meisje.

En het voordeel van dit bijzondere nieuws is, dat we niet hoeven na te denken over een jongensnaam. Want dat is me nogal een opgave. Mijn zoon heeft zo’n geweldige naam (vind ik uiteraard, maar dat horen we ook van vreemden), dat het gewoon te moeilijk is om daar aan te tippen. Dus toen we hoorden dat een meisje ons gezin komt uitbreiden, konden we ons eindelijk concentreren op een meisjesnaam.

Lees verder

Een ongelukje…. en dan?

Reanimatie kan levens redden. Zoals het leven van mijn broer, bijvoorbeeld, waar ik vorig jaar over schreef. Ook al was ik zwanger, dit was voor mij reden genoeg om een reanimatie cursus te volgen. Ook de herhalingscursus volg ik netjes. Dat betekent dat ik nu (in theorie, want het is altijd afwachten hoe je in de praktijk reageert) onder andere weet wat ik moet doen om een volwassene te reanimeren. Ja, inderdaad… een volwassene.

Maar hoe zit het dan met kinderen? Want hoe verleen je eigenlijk eerste hulp aan kinderen? Ik besefte pas hoe kwetsbaar zo’n kleintje is, toen ik moeder werd. En een (ernstig) ongeluk zit in een klein hoekje. De kans is dus (statistisch gezien) groot, dat mijn kind dat ook eens ging overkomen. Dus hoe zou ik daarmee om gaan? Reden genoeg om me daar eens in te verdiepen.. Lees verder