Tweetalig opvoeden: 5 jaar later

Jullie hebben nog een update van mij tegoed, sinds mijn update van meer dan een jaar geleden. Want inmiddels zijn we 5 jaar (en 2 maanden) verder sinds ik begonnen ben met het tweetalig opvoeden van mijn kinderen. Ja, nog steeds spreek ik consequent Engels met en tegen ze, terwijl man- en vriendlief Nederlands praten. Ondertussen gaat zoonlief naar school. Benieuwd of dit invloed heeft op de tweetalige opvoeding? En of hij überhaupt nog wel Engels terug spreekt? Ik vertel je er graag meer over.

Een jaar op school

Ik was er even bang voor. Ik hoorde vaker van mensen die hun kinderen meertalig opvoeden; zodra de kinderen naar een Nederlandse school gaan, bestaat de kans dat ze niet meer/minder in de andere taal (willen) spreken. Ondertussen zit mijn oudste vrijwel precies een jaar op een Nederlandstalige basisschool. Deze update wordt daardoor wellicht ook interessanter, omdat ik nu beter kan beoordelen wat voor invloed dit op hem heeft.

Écht Engels

Mijn zoontje startte later met op school, omdat we eerst nog 3 maanden door Nieuw Zeeland reisden. Uiteraard ging zijn Engels hierdoor met sprongen vooruit. Hij leerde nieuwe woorden en maakte betere zinnen. Maar wat echt indruk op mij maakte, is dat hij ook gesprekken van Engelsprekende volwassenen volgde en dit vertaalde. Zo vroegen we een Kiwi waar we het dichtstbijzijnde speeltuin konden vinden. Te veel gedoe, bepaalden we en manlief zei dat we niet wisten waar de speeltuin was. Waarop zoonlief in het Nederlandse uitlegde: “Jawel papa, die meneer zei die kant op en daar de brug over!” Waarom dit zo veel indruk op me maakte? Omdat ik de enige ben die Engels met hem praat. Hij kent mijn Brits accent, kent mijn uitspraak, kent mijn woorden en mijn zinsopbouw. En ja, Engels is Engels. Maar als je dan toch nog een onbekende Nieuw Zeelander verstaat en het ook kan vertalen in het Nederlands, weet je dat hij écht Engels begrijpt.

Consequent

En toen ging hij naar school. Het moment waarop de kans zou bestaan dat hij niet meer in het Engels zou antwoorden. Zo had ik een Nederlandse kennis die haar dochter ook in het Engels wilde opvoeden. Maar ze waarschuwde me al, je stopt wel zodra ze naar school gaan. Dan praten ze in het Nederlands terug en doe je heel snel mee. Maar niets is minder waar. Voor zoonlief is het zo logisch als wat. Met papa praat hij in het Nederlands. Met mama praat hij in het Engels. Zelfs als hij boos is of verdrietig en zelfs nu hij naar school gaat. Hij blijft consequent Engels praten. En dat doet hij, inmiddels al 5 jaar, nog steeds. En ik doe net zo hard mee en blijf net zo consequent.

Grotere woordenschat

Zijn woordenschat wordt steeds groter en daardoor indrukwekkender. Logisch natuurlijk, want dat gebeurt ook bij eentalige kinderen. Maar meertalige kinderen kennen de meeste woorden natuurlijk ook in meer talen. Zoonlief toont ook vanuit hemzelf interesse in taal en vraagt regelmatig hoe iets in het Nederlands of Engels heet. Dit wordt door hemzelf herhaald en al snel is het opgeslagen in zijn vocabulaire.
Soms vraagt hij voor de zekerheid of het nieuwe woord nou een Nederlands of juist een Engels woord is.

Letterlijk

Als mijn zoontje een woord niet (goed) kent in een taal, vertaalt hij het letterlijk. Een logische beredenering voor zijn leeftijd natuurlijk én ik vind het best vindingrijk. Zo vertaalde hij een ‘vuurtoren’ in een ‘fire tower’ (in plaats van een light house), wat best logisch klinkt. En zegt hij soms ‘I want that not’ in plaats van ‘I don’t want that’.

Zijn articulatie

Wel merk ik dat we alert moeten blijven op zijn articulatie. Sommige letters spreekt hij niet duidelijk uit, zoals de ‘t’. Ook klinkt zijn ‘d’ soms als een ‘k’. Hierdoor verstond ik laatst ‘sterk’, terwijl hij ‘scared’ zei. Natuurlijk ligt dit ook gedeeltelijk aan mij. Als ik het niet versta, gaan mijn gedachten automatisch in twee talen aan de slag en probeer ik in beide talen het juiste woord te vinden. En dat, terwijl ik dan het Nederlands zou moeten loslaten, maar dat is natuurlijk onnatuurlijk. Terwijl een ‘native speaker’ er uiteindelijk wel het woordje ‘scared’ uit had gehaald. Dit komt gelukkig niet vaak voor en mijn zoontje trapt er niet in om het in het Nederlands te zeggen. Hij gaat het woord vervolgens omschrijven, wat ook meteen een leerzame taalles is.

Verstaanbaar

Dat het dus ook aan mij ligt, werd ook bevestigd tijdens onze reis in Indonesië (een paar maanden terug). Zo speelde hij met een Australisch jongetje. Er werd gekletst en gerend en volop gespeeld. Toen ik de ouders uitlegde dat we Nederlands waren, werd hier verbaasd op gereageerd. Zij dachten oprecht dat hij Engels was, omdat hij zo goed verstaanbaar was. Een groot compliment natuurlijk en dan ben ik wel heel trots op dit mannetje.

Spraak oefeningen

Maar om hem te helpen met zijn uitspraak, doen we oefeningen die we hebben gekregen van de logopedist. We herhalen bijvoorbeeld zijn ‘zwakke’ letters, zoals ‘t-t-t-tie-ta-tovenaar’ en doen bewegings-oefeningen met de tong. Gelukkig vindt zoonlief het geen vervelende oefeningen. Hij herhaalt ze vaak ook zo maar uit zichzelf en we merken al dat hij steeds beter begint te articuleren. Ook hebben we een ‘ik leer lezen’ spel gehaald, wat het alleen maar leuker maakt.

De uitdaging van het alfabet

Maar niet alleen spraak vindt hij interessant, mijn zoontje wil heel graag letters leren. Als er iets is wat ik nu als uitdaging zou noemen, is dat het alfabet leren. En dat is natuurlijk een uitdaging in twee talen, als je ineens een letter gaat ‘ontleden’. Vooral als je Nederlands en Engels naast elkaar hebt. Dan kom je bijvoorbeeld deze situaties tegen:
– De Nederlandse e heeft dezelfde klank als het Engelse a
– De Nederlandse i heeft dezelfde klank als het Engelse e
Normaal lees ik ook Nederlandse boekjes voor, omdat ik ze dan voorlees in het Engels. Maar als het gaat om alfabet boekjes, gaat dat niet. Die worden dus gedaan door ouder aan wie de taak gekoppeld is.

Konijntje is bunny

Ook dochterlief doet het goed. Ze is nu 2 en verstaat alles wat ik in het Engels zeg. Ze praat in het Nederlands, maar begint nu wel af en toe Engelse woorden te zeggen. Tijdens het voorlezen van boekjes, oefen ik haar Engels door met zoekboeken te werken. Ik vraag haar naar de Engelse vertaling. Vervolgens zegt ze enthousiast bunny op konijntje, is een paard een horse en een auto een car. Door het te benoemen, realiseert ze niet alleen dat ik een andere taal met haar spreek, maar weet ze ook hoe die taal heet.

We doen het goed

Hoe dan ook, 5 jaar tweetalig opvoeden gaat ons nog steeds goed af. Dat Engels nog steeds een actieve taal is in huis, heeft waarschijnlijk ook te maken met onze reizen en mijn internationale vriendengroep. Ik merk dat het nog steeds heel goed te doen is voor zowel mijn kinderen als mezelf. Het kost ons weinig tot geen moeite en we hebben er ook plezier in. En natuurlijk merk ik er de voordelen van. Het is gewoon prettig dat ze mensen kunnen verstaan als we reizen én dat ze zichzelf verstaanbaar kunnen maken. En voor mij blijft het net zo leerzaam. Zo ken ik ineens heel veel dieren tweetalig sinds ik moeder ben dankzij google. Of ik raadpleeg mijn Engelstalige vrienden als ik meer wil leren van grammaticale constructies. Ik ben dan ook erg benieuwd wat ik jullie over een jaar kan vertellen.

Comments

comments

10 gedachten over “Tweetalig opvoeden: 5 jaar later

  1. Kleine Atlas schreef:

    Oh wat interessant! Wat ik me afvroeg: in hoeverre beseffen je kinderen dat jij NL verstaat en spreekt? Ik vermoed dat ze dat uitstekend weten, maar ik ben onder de indruk van je vb. van ‘scared’ en dat je zoon niet overschakelde op NL. De link naar mama= exclusief ENG moet dus wel heel stevig gelegd zijn.

    • Sheila schreef:

      Het grappige is, dat ze het wel weten. Ik praat thuis gewoon Nederlands met mijn man en verder gewoon buitenshuis. Maar op de één of andere manier hoort de taal niet bij mij, voor mijn zoontje. Wij spreken Engels, dus doen we dat ook, zeg maar. Misschien ook doordat ik ook net zo goed direct schakel naar het Engels als ik midden in een Nederlands gesprek ineens iets tegen hem moet zeggen. Soms zegt hij wel eens bewust dat papa een boek moet voorlezen, omdat hij eens een verhaaltje in het Nederlands wil horen. Terwijl ik dat natuurlijk ook in het Nederlands kan, maar dat vraagt/verwacht hij nooit. Als ik voorlees, gaat dat in het Engels. Als ik boos ben, blijf ik ook gewoon in het Engels praten. Dus ja, het zit er inderdaad goed in. En daar ben ik eigenlijk wel blij om, want daardoor is het volgens mij ook een succes.

      Een Engelse vriendin van mij is getrouwd met een Nederlander. Haar kinderen zijn gestopt met Engels spreken. Ze verstaan uiteraard alles en ze zegt alles in het Engels terug. Maar ze beantwoorden in het Nederlands. Dat vindt ze jammer, maar ze is er in meegegaan. Terwijl ik, die ene keer dat zoonlief wel iets in het Nederlands terug zei, steevast zeg: “What’s that in English?” Misschien dat dat ook wel het verschil heeft gemaakt.

      • Kleine Atlas schreef:

        Oh ja, dat denk ik zeker, dat dat het verschil maakt. Een echt interessant, NL-talig boek over meertaligheid, vooral wanneer de dominante omgevingstaal anders is, is “Meertalig opvoeden” van Marinella Orioni. Zeker aan te raden als je het niet allang kent.

  2. Lilian schreef:

    Wat goed dat hij het zo goed onder de knie heeft! Kan me voorstellen dat je dan trots bent. Dochterlief (8) is nu Engels aan het leren met Duolingo, ook omdat ze pas in groep 7 Engels krijgt op school en heel veel kids op haar school spreken Engels (veel anderstaligen). Dus daarom wil ze het dan ook leren. Maar ik verbaas me er ook over hoe snel ze het leert. Wanneer krijgt je zoon Engels op school? Sommige kids hier in het dorp leren het al in de kleuterklas.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *