Genieten van je zwangerschapsverlof? Boy, was I wrong.

Zwangerschapsverlof. Ook al ben je niet zwanger/moeder, je hebt er vast wel van gehoord. Volgens alle magazines, vriendinnen, collega’s en zwangerschapsboekjes, is dat hét moment om nog even tot rust te komen. “Ga nog lekker lunchen met vriendinnen, ga shoppen, organiseer een verwen moment met een massage, ga Netflix af…” hoor je overal. Dat klinkt toch zo veelbelovend dat je daarom al zwanger zou worden, toch?

Boy, was I wrong!

Hoezo romantisch uit eten?

Tijdens mijn eerste zwangerschap, stopte ik 4 weken voor de uitgerekende datum met werken. Je eerste vrije week thuis is vooral een week van dingen afronden en bedenken wat je je hele verlof zou gaan doen. Romantisch uit eten met mijn man, nog samen naar een evenement, lekker lunchen met vriendinnen in de stad, een stapel magazines uitlezen… ik had er zin in. Wist ik veel dat ik met exact 37 weken al gebroken vliezen zou krijgen, gevolgd door weeën en niet lang daarna mijn zoon op de wereld zou zetten. “Maar je bent toch nét pas vrij?”, reageerden collega’s. Goh, alsof ik dat niet door had.

Hoezo, dat doen we deze keer anders?

Goed, dat zwangerschapsverlof zou ik deze keer anders aanpakken! Mijn gevoel zei namelijk dat de dame in mijn buik zich ook wel zou melden met 37 weken. Ondanks dat iedereen zei, dat ik daar heus niet van uit kon gaan. Dus, stopte ik deze keer 5 weken voorafgaand aan de uitgerekende datum met werken. Vrije tijd, komt u maar! Want die dagen dat mijn zoontje naar de opvang zou gaan, zou ik wel eens lekker gaan genieten van een lunch momentje in de stad. Kijk, deze slimme meid is voorbereid!

Boy, was I wrong. Again!

Gebroken vliezen met 36 weken

Ik heb één vrije week gehad. Een week waarin ik nog even wilde bijkomen en waarin ik leuke plannen wilde maken voor de week/weken daarop. Bijvoorbeeld een leuke familie activiteit met Pasen. Om nog even lekker te genieten met ons gezinnetje zonder uitbreiding. Ik stelde me in op bevallen met 37 weken. Wat iedereen ook maar zei. Maar waar ik dus géén rekening mee hield, was dat mijn vliezen braken met precies 36 weken! Nee! Daar ging mijn verlof, alweer! En de hele planning die wéér niet werd uitgevoerd!

Daar stonden we dan met z’n viertjes. Even bij te komen van deze gebeurtenis, terwijl we eigenlijk de verjaardag van vriendlief aan het vieren waren. De ervaring van de vorige keer leerde me dat de weeën snel kunnen volgen, gevolgd door een bevalling natuurlijk. Dus, tijd tot actie. Ik pakte mijn tas in, mijn vriend en zoontje bleven thuis en samen met mijn man ging ik naar het ziekenhuis. Omdat je niet met gebroken vliezen mag rond blijven rond lopen, ging ik er hoe dan ook vanuit dat ik binnen 24 uur zou moeten bevallen.

Oh boy, was I wrong again!!

Opgenomen in het ziekenhuis

Omdat ik precies met 36 weken gebroken vliezen had, wilden ze helemaal niet dat ik zou bevallen. Ja, het termijn was veilig en het kindje mag komen als ik weeën zou hebben. Maar er viel nog veel te halen als de kleine tot en met week 37 in mijn buik kon blijven. Dat was meer waard, ten opzichte van de kans op infecties. Dus… ik moest opgenomen worden. Tot minstens 37 weken (mits ik niet eerder zou bevallen of een infectie zou krijgen). Omdat ik een keizersnede heb gehad, is inleiden een risico voor mij. En keizersnedes worden bij voorkeur uitgevoerd in week 39. Het zou dus zelfs onduidelijk zijn hoe lang ik het ziekenhuis zou moeten verblijven. Gedurende die tijd zou ik elke dag gecontroleerd worden op een eventuele infectie. En in alle eerlijkheid, ik schrok best van dit bericht. Een opname voor onbekende tijd was niet iets waar ik rekening mee hield. Dat betekende dat ik mijn zoontje de komende periode alleen binnen de muren van het ziekenhuis kon zien. Niet bepaald de manier hoe ik mijn zwangerschapsverlof voor ogen zag.

Tranen

En daar lag ik dan. En jullie mogen best weten, ik heb wat tranen laten vloeien. Manlief vertelde me dat hij eigenlijk een babyshower voor me had georganiseerd (de schat). En tja, de familie activiteit met Pasen viel ook in duigen. Maar, de verpleegkundige liet enthousiast weten dat ik gewoon eieren mocht verstoppen in de zaal, zodat ik zo toch Pasen kon vieren. En zo werd Pasen 2017 gevierd. Met een dol enthousiaste dreumes op zoek naar chocolade eiren in het ziekenhuis.  Het personeel wilde zelfs een ruimte zoeken, zodat de babyshower in het ziekenhuis kon plaats vinden. Dat laatste zorgde bij mij voor tranen van ontroering. Die eerste nacht overviel alles me nogmaals en huilde ik. Net zoals bij het afscheid van mijn mannen, die me de volgende dag direct kwamen bezoeken.

Echte post

Om mezelf op te vrolijken vroeg ik via mijn (privé) instagram of ik kaartjes mocht ontvangen. En wow… wat ontving ik er veel! De lieve opmerkingen op IG en de echte post hebben me echt er door heen geholpen. Naast de steun van mijn mannen thuis. Natuurlijk maakte ik er het beste van. Het was tenslotte mijn verlof. En van het personeel kreeg ik complimenten omdat iedereen me zo opgewekt, vrolijk en attent vond (de schatten). Maar hoe leuk Netflix ook is, het is moeilijk om voor een onbekende periode gescheiden te moeten zijn van je zoontje.

Toch een keizersnede?

En zo ging week 36 aan me voorbij zonder infecties of weeën (wel gepaard met bezoek, chocolade, dagboek momenten, ontbijt, lunch en diner op bed en veel appelsap met ijs). Tijd voor een gesprek met een gynaecoloog om te bepalen hoe we verder zouden gaan. Want hier blijven tot week 39, zag ik écht niet zitten.

De inleiding kwam weer ter sprake, maar daar had ik geen goed gevoel over.  Omdat mijn vliezen al gebroken waren en de kans op infectie steeds groter werd, besloten we daarom dat ik in week 37 al een keizersnede kon krijgen. Ik ging akkoord, ondanks het besef dat een keizersnede erg pittig zou zijn. De gynaecoloog had al gekeken en de volgende dag was al direct plek voor de operatie. Veel sneller dan verwacht en dát op exact 37 weken. Eindelijk toch een beetje rust en duidelijkheid. Want veel spannends zou er niet gebeuren in die paar uur tijd tot de keizersnede morgenvroeg. Ik ging weer terug naar mijn slaapzaal en ging me voorbereiden op de keizersnede.

Boy, I couldn’t be more wrong!

Hey, toch weeën

Om 02:00 uur begon het te rommelen in mijn buik. En vervolgens kwamen ze; de weeën. Iets was ik ondertussen echt niet meer had verwacht. Manlief keerde terug naar het ziekenhuis (zoonlief was al uit logeren bij vriendlief). In de tussentijd liet de gynaecoloog van de nachtdienst weten dat ik nu alsnog een vaginale bevalling zou kunnen doen. Maar in alle eerlijkheid, die informatie was teveel.  Ik had me inmiddels al ingesteld op de keizersnede, dat het me niet meer lukte om nogmaals te schakelen! We kwamen overeen om te controleren hoever ik al was en of de bevalling al ingezet kon worden. In dat geval zou ik zeker gaan beginnen met de vaginale bevalling. Maar omdat de ontsluiting niet op gang kwam en de keizersnede dus toch al eerder kwam, gingen we akkoord dat ik het bij ons oorspronkelijke plan hield.

En daar was ze dan

En zo beviel ik afgelopen vrijdag, na een pittige keizersnede, van een prachtige en gezonde dochter! Een lief klein meisje van 45 cm en 2498 gram met een flinke bos haar is de wereld komen verblijden. Wat fijn dat ze er is!

En het symbolische uit dit hele verhaal? Haar broertje heeft zich in 2014 ook om 02:00 uur aangekondigd met weeën en is vervolgens ook op exact 37 weken ter wereld gekomen via een keizersnede. Mijn eerste ervaring waarbij een bevalling heel anders ging dan gedacht.

Sinds zondag zijn we thuis en ben ik bezig met herstellen. En daarom was/is het even rustig hier….

Jouw bevalling?

Is jouw bevalling gegaan zoals je had verwacht?

 

Comments

comments

51 gedachten over “Genieten van je zwangerschapsverlof? Boy, was I wrong.

  1. Michelle schreef:

    Van harte! Ik word altijd zo lekker emo van dit soort berichtjes terwijl ik je niet eens ken haha. Geniet ervan! Hopelijk mogen jullie snel naar huis om bij te komen en te genieten!

    • Sheila schreef:

      Hahaha… volgens mij herkent iedere moeder zich daar wel in, hoor. Ik had nog een kleine toevoeging gemaakt. Want inmiddels zijn we een paar daagjes thuis. Nu is het bijkomen en genieten 🙂

  2. Cynthia schreef:

    Jaaaa, van harte. De titel van deze blogpost deed helemaal niet vermoeden dat je inmiddels al bevallen was. Geniet van het kleine poppetje en waarschijnlijk ook van de extra weken erna. Kus!

  3. Jana schreef:

    Van harte gefeliciteerd met je dochtertje ! Ik wens haar al het geluk, gezondheid en liefde van de wereld <3
    (Je snapt wel dat ik nu erg benieuwd ben naar haar naam!!)

    Maar wat een een heftige situatie op weg naar de bevalling. Wat moet dat zwaar zijn geweest op alle fronten, lichamelijk en emotioneel. Ook al heeft het verhaal ondertussen een goed idee, heel veel sterkte met aansterken en bijkomen! Dat heb je meer dan verdiend.

    • Sheila schreef:

      Dankjewel!! En daarom heb ik je uitgenodigd voor mijn IG, waar haar naam al bekend is gemaakt 🙂

      Ja, ik had vooral veel moeite met die opname. Al werd ik omringd door een groep fantastische verpleegkundigen! Maar als je al een kindje hebt, is dat toch anders.

    • Sheila schreef:

      In principe niet :). Maar het verschil zit hem in het feit dat je er wel van uit kan gaan dat je binnen enkele uren gaat bevallen na de start van gebroken vliezen, weeën of een inleiding. Dat dát vooral anders liep, vind ik toch wel anders dan het gemiddelde 🙂

  4. Juliette schreef:

    Gefeliciteerd Sheila, (+man, vriend & zoonlief) !!
    Wat bijzonder hoe het gelopen is, blijkbaar hoort dit zo bij jou 😉

    Jullie hebben echt prachtig namen uitgekozen… :O Rustig aan.. Hoop dat je snel hersteld..
    Maar bovenal, GENIET!
    x

    • Sheila schreef:

      Aah, wat leuk dat je ons allemaal feliciteert! Het is ook bijzonder en ja.. het hoort blijkbaar zeker bij mij. Ik dacht ook echt: heb ik weer.

      En dankjewel!! Ik ben ook erg blij met haar naam en we krijgen er hele leuke reacties op.

      • Juliette schreef:

        ^^
        Echt he, soms is het wel handig om de dingen van te voren te weten 😉 Maar zo hou je het ook lekker verassend, gewoon leuk voor het effect ;P

        En ik zie de mooie reacties inderdaad voorbijkomen 😀

  5. Roelina schreef:

    Zo he, als eerste gefeliciteerd! Tja, jammer dat je niet kon genieten van je verlof voor de bevalling, maar wat is genieten met zo’n lichaam?! (tenminste dat vond ik), wel een heftig verhaal hoe jullie dochter uiteindelijk ter wereld kwam, gelukkig is dat nu achter de rug. Nu dan ECHT genieten, toch?

    • Sheila schreef:

      Dankjewel! En ik geloof ook echt dat het op een gegeven moment gewoon te zwaar kan zijn. Maar ja, ik ben nog nooit zo ver gekomen in een zwangerschap :). En zeker, nu écht genieten.

  6. Irene schreef:

    Hee Gefeliciteerd! Fijn dat jullie nu allemaal bij elkaar zijn! Al moet het wel zwaar zijn geweest! Ik had je graag ook een kaartje gestuurd, maar ik wist het niet. Anders had ik je graag gesteund!

  7. Sylvia schreef:

    Wat een ontzettend mooi nieuws ik wens jullie heel veel liefde, gezondheid en geluk toe. Laat je heerlijk verwennen en neem je rust! Geniet lekker van je gezinnetje.?

  8. Nicole schreef:

    Poeh hee wat een verhaal! Hier met 37 weken ingeleid bij de eerste dus daarom dat ik ook nu met 34 weken met verlof ben.. Ben benieuwd hoe t ons gaat verlopen of ik nog van m’n verlof kan genieten of dat t straks zoals bij jou gaat. Hoop t natuurlijk niet maar houd overal rekening mee!

  9. Melanie schreef:

    Gefeliciteerd met jullie dochter. Wat is dat ineens snel gegaan. Geniet van elkaar. En hopelijk herstel je snel. Mijn bevallingen verliepen allemaal in grote lijnen hoe ik het wilde. Mijn toeval was dat beide zonen met precies 40 +2dagen geboren werden op een zondag.

    • Sheila schreef:

      Ja, het is onverwachts ineens heel snel gegaan. Nu kijk ik ook terug op die week in het ziekenhuis en denk ik… jemig, achteraf gezien vloog die week heus wel voorbij. En ook bijzonder dat jouw kinderen ook op exact dezelfde momenten én dagen zijn geboren. Mooi!

  10. Jeanine schreef:

    Nogmaals gefeliciteerd met de geboorte van Zola, verliefd op de naam! Mijn ervaring is dat je wel 100 plannen kunt maken over hoe je zou willen bevallen, maar dat het nooit exact volgens plan gaat. Het belangrijkste dat telt is dat iedereen gezond en wel is 🙂 (oké, ik lieg een klein beetje, natuurlijk is het wel leuk als je bevalling helemaal gaat zoals je in gedachte had en is het een teleurstelling wanneer dit niet zo uitpakt, maar toch)

    • Sheila schreef:

      Hahaha… ik snap je punt. Al stond ik erg open voor de bevalling zelf. Het was de weg er naar toe waar ik niet aan had gedacht dat díe heel anders kon lopen 🙂

      En dankjewel. Leuk dat je zo enthousiast bent wat betreft de naam. Nu ik hem ook écht uitspreek tegen haar (dan dat ze nog in mijn buik zag), vind ik de naam nog mooier.

  11. Sarah schreef:

    Als eerste heel erg gefeliciteerd!!! Hopelijk herstel je snel en kan je nu optimaal genieten!!! Ik ben zelf (nog) geen mama maar vind zulke verhalen wel heel interessant om te lezen. Ik vind dat je dit op een soort van ‘leerrijke’ manier hebt geschreven voor mensen die nog geen kinderen hebben. Weet ik meteen een soort van wat mij ooit te wachten kan komen te staan.

    • Sheila schreef:

      Dankjewel! Leuk om te horen. Ik vind het zelf ook fijn om echte ervaringen te horen. Ook als alles precies ging zoals gewenst, hoeven mensen het niet mooier te maken dan is het. Gewoon, eerlijke verhalen, zodat je er ook een beter idee bij gaat krijgen. Dus fijn om te horen dat ik daar ook aan heb kunnen bijdragen.

  12. Lonneke schreef:

    Hoe krijg je het voor elkaar 😉 Wat dat betreft valt er gewoon helemaal niets te plannen aan een zwangerschaps, een bevalling.. of sowieso het leven. Maar jullie zijn een mooie dochter rijker. Geniet ervan met z’n vijven 🙂

  13. sammie schreef:

    Ik had het natuurlijk op Insta al gezien, maar nogmaals van harte met jullie dochter!
    Bizar dat deze bevalling zo’n beetje hetzelfde is gegaan als de eerste!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *